İN VİVO TESTLER

In Vivo Biyouyumluluk Testleri

İn Vivo Biyouyumluluk; biyolojik test yapıldığında Tıbbi Cihazın amaçlanan kullanıma bağlı dayanması için test türü derecesi ile gerçekleştirilir. İn Vivo testler cilt tahriş testinden, duyarlılık testine, implantasyon testine ve sistemik toksisite testine kadar Biyouyumluluk sınıflandırmasına göre testler belirlenir.

Testler 3 haftadan 3 aya kadar değişebilir. Toksisite çalışmaları 12 aya kadar uzun dönem çalışılabilmektedir.

Sensitisizasyon Testi ISO 10993-10

Gecikmiş tip aşırı duyarlılık (hipersensitivite); Aşırı duyarlılık deneyleri, uygun bir hayvan modeli kullanılarak tıbbi cihazlar, malzemeler ve/veya özütlerinin neden olduğu muhtemel temas duyarlılığını tahmin etmek amacıyla kullanılır.

Bu deneyler, muhtemel süzülebilir maddelerin çok az miktarlarına dahi maruz kalma veya temasın alerjik veya duyarlılık tepkimelerine neden olabilmesi sebebiyle önemlidir.

İrritasyon Testi ISO 10993-10

Tahriş (irritasyon) (intrakutanöz reaktivite dâhil) İrritasyon deneyleri, cilt, göz ve mukoza zarı gibi doğru bir metodla uygulama için uygun bölgeler kullanılarak tıbbi cihazların, malzemelerin ve/veya özütlerinin irritasyon potansiyelini tahmin etmek için kullanılılır. Gerçekleştirilen deneyler, maruz bırakılma yolu yani tıbbi cihazın kullanım özelliklerine uygun (cilt, göz,mukoza) ve süresi veya temas için uygun olmalıdır.

İntrakutanöz reaktivite deneyi; dokunun tıbbi cihaz özütlerine olan yerel reaksiyonunu değerlendirmek amacıyla kullanılır. Bu deney, cilt veya mukoza ile ilgili deneyler vasıtasıyla irritasyonun tayin edilmesinin uygun olmadığı durumlarda (örneğin, tıbbi cihazların vücuda yerleştirildiği veya kan ile temas ettiği durumlar) uygulanabilir. Bu deney, özütlenebilen maddelerin hidrofobik olduğu durumlarda uygun olarak kullanılır.

Akut Sistemik Toksisite Testi ISO 10993-11

Biyouyumluluk sınıflandırmasına göre, 24 saatten daha az bir sürede, tıbbi cihazlara, malzemelere ve/veya bunların bir hayvan modelindeki özütlerine tek sefer veya daha fazla sayıda maruz kalmanın potansiyel zararlı etkilerini belirlemek amacıyla temasın toksik süzülebilir maddelerin potansiyel emilmesine ve bozunma (yıkım) ürünlerinin oluşmasına izin verdiği durumlarda kullanılır.

Subakut ve subkronik toksisite ISO 10993-11

Subakut ve subkronik toksisite deneyleri, en az 24 saat, en fazla 30 güne kadar deney hayvanının (örneğin, sıçanlarda 13 güne kadar) toplam yaşam süresinin % 10 'unu geçmeyen bir sürede, tıbbi cihazlara, malzemelere ve/veya özütlerine bir veya daha fazla maruz kalma veya temas etkilerini tayin etmek amacıyla yapılmaktadır.

Kronik Toksisite Testleri ISO 10993-11

Kronik toksisite deneyleri, deney hayvanının (örneğin, genellikle sıçanlarda 6 ay) yaşam süresinin büyük bir bölümünde, tıbbi cihazlara, malzemelere ve/veya özütlerine bir veya daha çok maruz kalma etkilerini tayin etmek için kullanılır. Bu deneyler, maruz kalma veya temas yolu ve süresi için uygun olmalıdır.

Pirojenite Testi ISO 10993-11

Pirojenlik, kimyasal veya başka bir maddenin ateş yapıcı yanıt oluşturma yeteneğidir. Pirojenik yanıtlar, malzeme-aracılı, endotoksin-aracılı veya gram-pozitif bakteri bileşenleri ve mantarlar gibi diğer maddelere bağlı olabilir. Pirojenik yanıtın kaynağı endotoksin bulaşmasına bağlı olabilir ve malzeme-aracılı pirojenik yanıtla karıştırılmamalıdır. Endotoksin-aracılı pirojenlik genel olarak tıbbi cihazların imalat sürecinde ateş oluşturan bir gram-negatif bakterilerin bulaşmasına bağlı biyolojik olarak aktif endotoksininden kaynaklanan bu pirojenlik durumudur; tavşan deneyi yapılmaksızın, endotoksine-özgü LAL (limulus Amebosit Lisat) deneyi ile cihazlardaki endotoksin miktarı ölçülerek değerlendirilir.

Malzeme-aracılı pirojenlik durumunda endotoksinden kaynaklanmayan, malzeme veya maddelerin neden olduğu pirojenitedir. Endotoksinler olmadan pirojenik yanıta yol açtığı bilinen birçok madde bulunmaktadır. Biyouyumluluğun değerlendirilmesi için in Vivo Tavşan Pirojenite testi tercih edilir. Tavşan Testi, bakteriyel endotoksinlerin tespitine ek olarak, test materyallerinde veya ekstraktlarda bulunabilen materyal aracılı pirojenlere duyarlıdır

Hemolitik Etki Testleri ISO 10993-4

İn Vivo test ortamında hemoliz göstergesi olarak plazmada, hücresel hasar belirteci olan laktat dehidrogenaz (LDH) ve serbest hemoglobin (HGB), eritrosit (RBC), hematokrit (HCT) ve platelet (PLT) ölçümleri gerçekleştirilir. Kontrol ve deney grubu hayvanlarından elde edilen değerler karşılaştırılarak Tıbbi cihazının hemolitik etkisi belirlenir.

İmplantasyon ISO 10993-6

İmplantasyon deneyleri, (örneğin, özel diş hekimliğinde kullanılan deneyler) tasarlanan uygulamaya elverişli bir implant bölgesine veya dokusuna cerrahi olarak vücuda yerleştirilen veya koyulan bir malzeme veya son ürün numunesinin canlı doku üzerindeki yerel patolojik etkilerini hem bütünsel hem de mikroskobik düzeyde değerlendirmek için kullanılmalıdır. Bu deneyler, temas yolu ve süresi için uygun olmalıdır.

Biyobozunma (Degradasyon Testi) ISO 10993-13,14,15

Tıbbi cihaz / biyomateryalin doku içi implantasyonundan sonra materyalin nihai entegrasyonu veya rezorpsiyon / degradasyonunu içeren doku tepkisinin sürecini belirlemektir. Özellikle parçalanabilir / emilebilen malzemeler için malzemenin bozunma özelliklerini ve doku cevabı belirlenmektedir. İmplantlar yetişkin fareler, sıçanlar, kobay veya tavşanların sırt deri altı dokusuna yerleştirilerek test edilmektedir.

İmplant örnekleri aseptik olarak ve implantasyondan önce veya implantasyon sırasında herhangi bir şekilde hasar görmeden implante edilmektedir.

Polimerler, seramikler ve metaller için belirli in vitro biyobozunma deneyleri sırasıyla ISO 10993-13, ISO 10993-14 ve ISO 10993-15’e göre yapılmaktadır.

Karsinojenite Testi ISO 10993-3

Diğer kaynaklarda hiçbir bilgi yoksa malzemenin/cihazın kanser oluşturma (karsinojenite) potansiyelini deneye tabi tutmak dikkate alınmalıdır. Karsinojenite deneyleri, deney hayvanının yaşam süresinin büyük bir bölümünde, tıbbi cihazlara, malzemelere ve/veya özütlerine bir veya daha çok maruz kalma veya temasından kaynaklanan tümör oluşturma potansiyelini tayin etmek amacıyla kullanılmalıdır.

Karsinojenite deneyleri, maruz kalma veya temas yolu ve süresi için uygun olmalıdır. Karsinojenite deneyleri, tek bir deneysel çalışmadaki kronik toksisite ve tümör oluşturma özelliğini araştırmak için tasarımlanabilir.